[Msz]
_____________________________________________________-
Życiorys
Marian Roman Starownik (ur. 2 marca 1954 w Maśluchach) – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm I, II i VI kadencji, starosta lubartowski.
W 1979 ukończył studia na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Lublinie; kończył również studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (1986) oraz w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach (1988, w dziedzinie wychowania fizycznego). Jest właścicielem gospodarstwa rolnego w Maśluchach, specjalizuje się w produkcji zbóż i hodowli rybnej.
Od 1975 należał do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, później do Polskiego Stronnictwa Ludowego "Odrodzenie" i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Był m.in. instruktorem terenowym Wojewódzkiego Komitetu ZSL w Lublinie, członkiem tegoż komitetu (1978–1989), członkiem Rady Naczelnej PSL-Odrodzenie i PSL. Przewodniczy zarządowi powiatowemu PSL w Lubartowie. Działał również w Związku Młodzieży Wiejskiej (m.in. przewodniczył Krajowej Komisji Rewizyjnej), Związku Ochotniczych Straży Pożarnych (m.in. jako wiceprezes zarządu głównego i członek władz lokalnych), Ludowych Zespołach Sportowych (członek władz centralnych i lokalnych).
Od maja 1981 do maja 1982 pełnił funkcję naczelnika gminy Uścimów, został odwołany przez wojewodę lubelskiego, a następnie po proteście Gminnej Rady Narodowej przywrócony na to stanowisko w czerwcu 1982. Po reformie samorządowej od 1990 był wójtem tej gminy. W latach 1989–1997 sprawował mandat posła na Sejm X z ramienia ZSL, następnie I i II kadencji z ramienia PSL, wybranego w okręgu Lublin. Był m.in. wiceprzewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych (1989–1991) oraz Komisji Samorządu Terytorialnego (1991–1993). Od 2002 pełni funkcję starosty powiatu lubartowskiego. W 2006 został wybrany radnym sejmiku lubelskiego, złożył jednak mandat, ponownie obejmując urząd starosty. Od 1997 kilkakrotnie bez powodzenia kandydował do parlamentu (m.in. w przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007) oraz do Parlamentu Europejskiego (2009).
Po śmierci Edwarda Wojtasa 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku wyraził zgodę na objęcie w jego miejsce mandatu poselskiego w związku z rezygnacją ze strony Henryka Smolarza. Ślubowanie poselskie złożył 20 maja 2010. Aktualnie jest wiceprzewodniczącym Nadzwyczajnej Komisji do rozpatrzenia projektów ustaw i uchwał dotyczących usuwania skutków i zapobiegania powodzi oraz członkiem Komisji Zdrowia i Gospodarki.
Odznaczony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi oraz odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej. Żonaty, ma trzy córki.
